4evangelisten.nl

De meeste mensen op deze wereld geloven in leven na de dood; daar is niets christelijks aan. En de meeste mensen geloven ook maar al te graag in de hemel; ook daar is niets christelijks aan. Waarin het christelijk geloof zich onderscheidt is echter juist in haar beleving van de dood: ons geloof beleefd de dood in het teken van Pasen. En Pasen gaat niet alleen over het hemelse leven, maar benadrukt juist ook de onontkoombare werkelijkheid van het sterven. Zozeer zelfs dat volgens ons geloof God zèlf de dood is ingegaan. Het is deze werkelijkheid van de dood die wij moeten aangaan. De dood aangaan, dat is meer dan doodgaan, dat is je eigen sterfelijkheid durven aanvaarden.

Pasen wil zeggen dat Christus door de dood heen is gegaan en de dood heeft overwonnen. De betekenis van deze overwinning is niet dat wij onsterfelijk geworden zijn, maar juist omgekeerd, dat God sterfelijk is geworden. In Christus' dood is God sterfelijk geworden om ons, sterfelijken, te verlossen van de dood en op te nemen in het goddelijk leven. Want met de dood heeft Hij de zonde - de oorzaak van de dood - op zich genomen. En de zonde der wereld wegdragend is Hij opgestaan, om ons te verlossen. Als wij ons dan nu in het licht van Gods gelaat durven confronteren met de eigen zonde, en schuldig durven zijn, dan zal God ons vergeven. En als wij dan nu met Christus onze eigen dood durven aanvaarden, en sterfelijk durven zijn, dan zullen wij met Hem opstaan en het eeuwig leven vinden.

Voorgangers in uitvaarten

In onze parochies zijn het niet langer alleen pastores die in uitvaarten voorgaan. Er zijn ook toegeruste vrijwilligers beschikbaar. Een antwoord op de vraag waarom deze ontwikkeling wordt ingezet is relatief eenvoudig te geven:

• Er is sprake van een groot aantal uitvaarten. Dat leidt tot overbelasting van de beschikbare pastores en legt een te groot beslag op de voor andere pastorale werkzaamheden beschikbare tijd. Daardoor komen andere, belangrijke zaken op het gebied van liturgie, catechese, diaconie, opbouwwerk en niet te vergeten het persoonlijk pastoraat in het gedrang.
• Het is noodzakelijk nu al adequaat in te spelen op toekomstige ontwikkelingen. De verwachting is immers dat de omvang van het pastoresteam kleiner en het werkgebied groter zal worden.
• Bij nabestaanden bestaat een steeds groter wordende diversiteit aan uitvaartwensen. De inhoud van de wens is vaak mede afhankelijk van de wijze van betrokkenheid bij de geloofsgemeenschap.

Soorten uitvaartvieringen

Om beter tegemoet te komen aan de gevraagde diversiteit zijn de volgende vormen van uitvaartvieringen mogelijk (ieder natuurlijk met een eigen tarief):

1. alleen een avondwake
2. alleen een eucharistieviering, woord- en communieviering of een gebedsviering
3. alleen een dienst in het crematorium
4. een combinatie van 1,2 en 3

De keuze voor 2 wordt natuurlijk mede bepaald door de beschikbaarheid van een voorganger. Dat kan een priester, een pastoraal werker of een vrijwilliger zijn. Hierin is geen keuze mogelijk.

De inbreng van de familie

Men is gewend om als familie mee te praten over de wijze waarop de uitvaartviering gestalte krijgt. Zo kan een persoonlijk tintje aan deze bijeenkomst worden gegeven. Dat blijft natuurlijk zo. Het maakt daarvoor niet uit of een pastor of een medeparochiaan de uitvaart verzorgd. In overleg met de voorganger worden wensen bekeken en worden mensen gevraagd voor teksten en voorbeden. We gaan ervan uit dat de familie in principe de volgende taken voor haar rekening neemt:

• Het maken van de tekst voor een gedachtenisprentje. De tijd dat de pastor dit deed ligt achter ons.
• Het maken en uitspreken van een In Memoriam (als men dit wenst). Natuurlijk altijd in overleg met de voorganger.
• Het verzorgen van een eigen boekje. Om het maken van een eigen boekje en het uitzoeken van geschikte teksten gemakkelijker te maken heeft de voorganger een map met teksten beschikbaar. Daarnaast kan men altijd gebruik maken van een algemeen boekje dat beschikbaar is in de kerk.

Bron: PV. St. Ludger

• Volgende >