Geef mij maar een ussie !

Ik kijk mijn ogen uit in de huidige samenleving. Er zijn zoveel middelen van communicatie! We kunnen in ons rijke hoekje van de aarde op eindeloos veel manieren contact met elkaar hebben. Overal en met bijna iedereen.  Als we niet oppassen, vliegen ons de smartphones, iPads, laptops, tweets en apps om de oren.

Vrolijk op de foto
Nu ben ik een oude bisschop en verwacht u van mij wellicht dat ik dat moderne gedoe veroordeel. Er valt heel veel te zeggen over hoe er gecommuniceerd wordt. Er zijn voordelen, nadelen. Maar veroordelen? Nee, integendeel!  Ik heb toch zoiets moois ontdekt! Kijkt u eens naar de foto onderaan deze pagina. Een fotograaf heeft een aanstekelijk tafereel vastgelegd. Hier word je toch vrolijk van! Een groepje jongeren gaat middels een telefoontje op de foto met paus Franciscus. Dat zou ik ook willen, als hij in de buurt was!

Met elkaar
Ik weet niet of u het fenomeen kent, maar je kunt met zo’n telefoon de camera als het ware omdraaien en een foto van jezelf nemen. Dat noemen ze een selfie. Het wordt massaal gedaan, u zult het ook meegemaakt hebben. Nu heb ik onlangs iets nieuws ontdekt en dat ziet u op deze foto. Deze jongeren maken niet alleen een foto van zichzelf, maar tegelijk ook van een ander! Er staat iemand naast hen, in dit geval de paus. Dat heet een ussie, is me verteld. En echt, ik vind ussies geweldig!

Franciscus_selfie

Die ander
Persoonlijk vind ik foto’s van jezelf nemen saai en oninteressant. Het wordt pas leuk als er iemand naast je staat en dat het dan wordt ‘opgeslagen’. Op de foto, maar vooral in je hart. Hoe rijk ben je als je voor jou belangrijke, mooie en speciale, maar ook de gewone momenten in je leven niet los kunt zien van die ander. Van die vriend of die vreemdeling die je aan het denken zette of die inspirator die je raakte. Iemand naast en tegenover je, om mee te lachen, om bij terecht te kunnen. Bij te schuilen, om weer verder te kunnen na tegenslag. Om uitgedaagd en bevraagd te worden. Om na te denken en te groeien.

Bemoedigend
Neem nu die jongeren. In veel opzichten zó anders dan de paus. En andersom. Maar ze hebben wel lol samen en er is contact. Een heel speciaal moment, dat met recht wordt vastgelegd. Ik durf te wedden dat ze het nooit zullen vergeten, dat moment. En ik vind ze prachtig, die ussie-momenten. Het schept openheid. Dan raakt naar mijn gevoel Gods zachte hand ons aan. Als een bemoediging. Dat het leven goed is, samen. Met een selfie kom je niet zoveel verder in het leven.  Nee, geef mij maar een ussie!

Een groet, Adelbert (uit: Parochiemagazine FOCUS, tweede editie sept/okt 2015)