Geworteld in God

Realiteit wordt geschiedenis
Misschien hebt u ze gezien op televisie, net na de kerst. De monniken van de trappistenabdij Onze Lieve Vrouw van Sion in Diepenveen. De abdij is veel te groot geworden voor de zeven broeders. Ze hebben hun klooster onlangs verlaten. Abdij verkocht, realiteit wordt geschiedenis. Je hoort bijna de mokerslag… en dan de stilte van de verlatenheid. De documentaire hierover raakt me tot in het diepst van mijn ziel. Enerzijds vanwege de pijn die je bij de monniken ziet en die je ook zelf voelt. Wat een innerlijk proces! Ze verlaten hun vertrouwde abdij, de plek waar ze jarenlang geleefd, gewerkt, gebeden en gevierd hebben.
Weet u, monniken zijn vaak net grote bomen met hele diepe wortels. Stevig staand op hun vaste plek. Wortelend in eeuwenoude tradities. Trouwe en vaak stille getuigen van onze kerk.

Kerkvernieuwing
Anderzijds is dit een staaltje van kerkvernieuwing waar we als kerk in Nederland héél veel van kunnen leren. Je ziet het gebeuren. Een nieuw begin, heel kostbaar en fragiel. Kerkvernieuwing om een buiging voor te maken. Deze mannen doen het ons voor. Wat doen ze? Ze wagen een enorme sprong. Er is nog geen nieuw klooster gebouwd. Ze kunnen niet meer terug en zien geen gebaande paden voor zich liggen. Ze kiezen ervoor om weer echt opnieuw te beginnen, op Schiermonnikoog. En al denk ik dat ze ‘m best wel eens zullen knijpen, ze doen het. Wow!

Geworteld in God
Leidraad daarbij is hun gebed en hun vertrouwen. Dat kan niet anders. Hun zoektocht naar God gaat door. Hun wortels zijn door de jaren heen ook naar de hemel gegroeid. Wat een schoonheid om dat te mogen zien! Ze zijn eigenlijk alleen geworteld in God. De rest is daaraan ondergeschikt. Wat een vrijheid. Wat een geloof! Wat een verademing in deze tijd, waar ik zoveel krampachtigheid zie ten aanzien van vernieuwing in onze kerk. Nee, laat ik eerlijk zijn. Ik zie zoveel krampachtigheid ten aanzien van de gebaande paden. Het bekende, het vertrouwde, we willen dat het dóórgaat. Het wordt stil in onze kerken en wegen van vernieuwing lijken onzichtbaar. Er wordt zelfs over geklaagd. Het kan! En dan geven deze monniken me hoop. Wat zou het mooi zijn als we het in onszelf durven toelaten: we zijn alleen geworteld in God en de rest is daaraan ondergeschikt. En krimp is krimp. Onze boodschap
valt in de huidige tijd wat stil. Erg stil. Tijd voor iets anders? Een open houding, loslaten. Het kan! Het is aanvankelijk pijnlijk, maar we mogen er net als de monniken op vertrouwen dat God wel weer nieuwe wegen zal vinden. Als wij het niet meer weten en er geen ster in zijn. Als wij het nog niet zien. Het is feitelijk ook niet aan ons. Deze dappere monniken doen het ons voor. Wie weet kunnen we aansluiten en ook eens een sprong wagen …

Met een groet, Adelbert